این زندگی را تخمک و اسپرم می بینند

آنان که ما را عنکبوت و کرم می بینند

 

آنان که خود محصول سکس کرکس و خوکند

این جمع در ظاهر پُرند و باطناً پوکند

 

جمعی که منهای خدا از هیچ لبریزند

از حرف های پوچ ِ پیچاپیچ لبریزند

 

از حرفهای پوچشان "مردی" نمی بارد

ابر سَتَرون غیر دلسردی نمی بارد

 

شب بود، در واماند، شیطان زود داخل شد

کابوس با همخوابه ای ناخوانده کامل شد

 

دست دلم را بست پای خسته را وا کرد

ماری تمام خویش را در باطنم جا کرد

 

ماری میان تنگی ِ سوراخ می رقصید

مادینه ی مستی به روی شاخ می رقصید

 

هی رفت و هی آمد تمام راه نیشم زد

با ضربه های ممتد کوتاه نیشم زد

 

تا پرده ها قربانی درد و دریدن شد

تقدیر ما از شاخه ی عصمت پریدن شد

 

...

 

رویای بکرم را شبی گمراه غارت کرد

یک بی پدر از مادرم هتک بکارت کرد

___________________________

امیر سربی 13دیماه 90

* من آنم که در پای خوکان نریزم ......... مر این گوهری دُرّ لفظ دَری را

حکیم ناصر خسرو قبادیانی

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم دی 1390ساعت 21:17 توسط امیرسربی| |